alienboonดาวดวงประหลาดของกระผม

วันนี้กระผมกับท่านภรรยาไปดูหนังเรื่อง drag me to hell

ของท่านแซม ไรมี่ มา  

ดูจบ...ออกมา...ผมสนุกกับตัวหนังมาก...

ทั้งที่มาวิเคราะห์ดู...หนังไม่ได้มีอะไรมาก....แค่...

ผู้กำกับ...อยากย้อนอดีตของตัวเอง...ทำหนังแบบทุนต่ำไม่เครียดมาก...

แต่กระผมดูแล้วรู้สึกเหมือนดู ผีลืมหลุมครั้งแรก....

ซึ่งตอนนั้นกระผมไม่ได้ดูในโรงหนังด้วย....ดูจากวิดีโอเทป...

เรื่องมีอยู่ว่า...เพื่อนกระผมคนนึงได้ไปดู ผีลืมหลุมกับพี่ชายมัน...

ดูจบมันกลับมาเล่าซะเกือบหมด....แต่ตอนเด็กๆก็ยังอยากดู....

.............

ในที่สุดวันนึงมันได้วิดีโอมา....ก็เลยนัดกันไปดูที่บ้านเพื่อนคนนึง....

เนื่องจากสมัยก่อน บ้านกระผมไม่มีวิดีโอ...ทีวียังขาวดำอยู่เลย 

.........

ในความมืด.....แสงจากทีวี....กระพริบ....

จนเครดิตท้ายขึ้น......

.........

โอ้.....โคตรน่ากลัว...น่าเกลียด....และก็ทำให้กระผมจำ  ไอ้เจ้าผู้กำกับคนนี้ได้ขึ้นใจ 

ไม่นานมานี้ กระผมติดโชว์ที่ truevision ชื่อ so you think you can dance

แรกๆก็ไม่ได้ตั้งใจดูเพราะเบื่อ พวก reality 

ส่วนท่านภรรยาชอบดู american next top model

ตอนแรกๆที่ดูเพราะเห็นคนบุคลิกหลากหลายบางคนเต้นไม่ได้เรื่องยังมา cast เลย

ดูแล้วรู้สึกได้ถึงความฝันของพวกเค้า

ยิ่งดูยิ่งสนุก เพราะคนเก่งพอผ่านเข้ารอบ เราจะได้เห็นการเต้นที่สุดยอด

ตอนท้ายๆ ต้องคัดคนออกเรื่อยรู้สึกเสียดายบางคน

บางคนเต้นในเเนวของตัวเองเก่งมาก แต่พอต้องมาเต้นคู่กลับทำได้ไม่ดีพอ

  หนึ่งในนักเต้นคนโปรดแต่ดันถอดใจยอมแพ้ซะก่อน

คู่ตัวเต็ง และเป็นคู่โปรดของกระผมเลย เคที่ กับ โจชัว  

มีตอนนึงที่คู่นี้เต้นแบบบอลลีวูด  กรรมการถึงกับอึ้ง

พร้อมกับพูดประโยคที่กระผมชอบที่สุด

"ถ้าคนในแต่ละชาติ ที่มีเรื่องบาดหมางกัน ใช้การต่อสู้ด้วยการเต้น โลกนี้คงมีแต่ความสุข"

คิดดู จะไปเป็นทหารต้องฝึกเต้น ต้องคิดท่าต่อสู้ และก็เป็นเเบบวัฒนธรรมของตัวเอง

ทหารเป็นร้อยเป็นพัน เต้นพร้อมกัน คงน่าดูมากเลย