Goodbye......
posted on 18 Feb 2008 13:21 by alienboon in cats-and-meนับเวลารวมก็สิบเดือนได้ที่...ไก่น้อยจิโยะ...
เข้ามาอาศัย..ในบ้าน....
จากไก่..หลง...ผู้น่าสงสาร...โดนแมวไล่ต้อนมาในบ้าน...
ตอนเช้าตรู่......
ตอนที่ช่วยมันครั้งแรก..กระผมไม่ได้เห็นตัวมันชัดเจน
ภาวนาให้มันเป็นนก...จะได้ไม่ต้องผูกพันกันมาก...
สุดท้ายมันก็เป็นไก่จนได้....ก็เลยต้องเลยตามเลย
เลี้ยงมัน.....ไว้....
ซักพัก...มันเริ่มตอบแทนบุญคุณโดยการขันทุกเช้า....
กว่ามันจะรู้ว่ามันเป็นตัวเมีย.....ไม่ต้องขันก็ได้...
กระผมก็เลยกลายเป็นคนนอนตื่นเช้าไปเลย...
จากไก่ผู้อ่อนแอ...ที่ต้องคอยระวังเหล่าแมว..จะโซ้ยมัน....
จิโยะก็ได้ฝึกฝีมือตัวเอง...จนพวกแมวต่างก็เกรงกลัวมัน...
ถ้าจิโยะเดินไปไหน...แมวๆต้องคอยเดินหนี....
ถ้าจิโยะยืนขวางทาง...พวกแมวก็ต้องหาทางใหม่.....
ไม่ง้น...โดนลุยเละ.....
วันเวลาผ่านไป....อยู่ๆ...จิโยะ...กระวนกระวาย...
อยู่ไม่สุข...วิ่งโดดเหมือนหาอะไรทั่วบ้าน...
จนในที่สุดมันก็มาเจอโต๊ะ ...หลังโต๊ะทำงานกระผม...
กระผมหาตระกร้าให้มัน.....อยู่....
จากนั้น...มันก็ออกไข่...
มันออกไข่แล้วก็คอยฟัก...โดยไม่ยอมไปไหน....
มันไม่เคยรู้เลยว่า...จริงๆไข่มันนั้นไม่สามารถฟักเป็นตัวได้....
กระผมดูมัน...แล้วยังเคยคิดเลยว่า...จะหาไข่ที่ฟักเป็นตัวได้มาให้มัน....
เผื่อมันจะชอบ....และฟักเป็นตัวได้....
แต่ก็ไม่รู้จะไปหาที่ไหนดี...
มันออกไข่มาได้...เจ็ดฟอง....กระผมเอาเข้าตู้เย็นไว้....
กลัวมันเน่า...ไม่อยากกินเพราะสงสารมัน...
เห็นตอนมันเบ่งแล้ว....ทรมานน่าดู
จากนั้นกระผมก็มีกิจกรรมใหม่...
คือต้องตื่นให้ทันมันทุกเช้า...เพื่อที่จะพามันออกไปเดินเล่น...
พร้อมกับถ่ายทุกข์....
ถ้าสายมากมันจะทนไม่ไหว...พยายามบินไปชนหน้าต่างมุ้งลวด...
จนถ้าไม่ทันมันก็จะปล่อยออกมา..ซะตรงนั้น....
จน...เป็นกิจกรรม...ใหม่..ทุกวัน....
แล้วมันก็ไม่ค่อยอึเรี่ยราด ...เพราะมันจะคอยเวลา...
วันละสามเวลา....
ถ้าวันไหนไ่ม่มีคนอยู่บ้าน ...แล้วปล่อยมันไว้ละก็...งานหนักเลยขอรับ....
เวลาพามันออกไป...ก็ต้องคอยอยู่เป็นเพื่อนมัน...
มันคงเป็นไก่ขี้เหงา...
ถ้าหนีเข้ามาก่อนมันก็จะรีบวิ่งตามเข้ามา....
บ้างครั้งมันก็จะบิน...จากในสวนเข้ามาที่โต๊ะทำงานกระผม....
ครั้งแรกที่เห็นมันบิน..กระผมตกใจเลย...โห...มันบินได้ไกลมาก....
มีครั้งนึงกระผมปล่อยมันไว้ที่สวนแล้ว..แอบมันเข้ามานั่งทำงาน...
แล้วปิดประตูแกล้งมัน....
มันพยายามจะบินเข้าบ้าน....แต่ไม่ได้...
จากนั้น...มันก็โผ..บินขึ้นท้องฟ้า....
ไปอยู่บนหลังคา...................
ตอนแรกว่าจะแกล้งมันกลับกลายเป็นว่า....
กระผมต้องปีนขึ้นไปเอาตัวมันลงมา.....
จากนั้น...ก็ไม่กล้าปิดประตู..อีกเลย....กลัวมันกลายเป็นนก...บินหายไป
จากที่ต้องตื่นมาให้ทันมัน...ตอนหลังนี่มัน...ตื่นแล้วเดินตามหา..คนเลย...
ว่าอยู่ที่ไหน...เจอใครก่อนก็...ไปป่วนบนตัวคนนั้น...
ส่วนมากท่านภรรยากระผมจะเป็นเหยื่อรายแรก....
ป่วนซักพักมันก็จะนอนบนตัวถ้าเราไม่ตื่น.....
ทุกๆเช้าจน..เป็นกิจวัตร...ส่วนใหญ่กระผมจะตื่นมาดูมัน....
พอมันเบื่อๆก็ไปนอนเล่นกับท่านภรรยากระผม...
เวลาไปไหนก็จะคิดถึงมันมาก...เพราะไม่มี...ตัวป่วน....
มันชอบมานั่งเล่นบนตัวคนมาก...จนบางครั้งก็หลับคาตัวเราเลย..
มีช่วงหลังๆ...จิโยะ..เอ็นจอย..ในการกินมาก...
เห็นใครกินอะไรไม่ได้ต้องมาขอกินด้วย...
ถ้าไม่ให้ก็จะจิก.....หรือถ้าช้าก็จะจิก....
ล่าสุดแค่หยิบของกินก็ตามจิกแล้ว...จนท่านภรรยากระผมไม่กล้าหยิบอะไรมากินเลย...
ถ้าจะกินอะไร...ก็ต้องคอยแอบมัน....
แกะถุงอะไรนี่ห้ามเสียงดังเป็นอันขาด.....
ถ้ามันได้ยินเข้า...มันจะโผล่มาในทันที.....
กลายเป็นที่หวาดผวากันพักใหญ่.......
สิ่งที่กระผมประทับใจในตัวมันอีกอย่าง...คือ...
ลีลาการปล่อย..อึ..ของมัน....
มันจะไม่ธรรมดา....
ขั้นแรกบิดตัวซ้ายขวาเล็กน้อย...
ขั้นที่สองลากขาที่ละข้างซอยถอยหลัง...สามสี่ก้าว
ราวกับว่ามันอยู่ในคอนเสิร์ต ไมเคิล แจ็คสัน
จากนั้นมันจะถ่างขาสไลด์ออก...หย่อนก้น....ปล่อย...ปุ...ออกมา...
กระผมตั้งชือว่า...ท่า...สเตป..แดนซ์....
พอเห็นมันเริ่มซอยขาถอยหลังที...ก็จะรีบเอากระดาษไปรองข้างใต้....
แต่มันก็ไว..กว่า..แทบทุกครั้ง...
จนหลังๆขี้เกียจ...แล้ว...นั่งดูมันดีกว่า...
กระผมอยู่กับมัน...จนแทบไม่รู้ว่า...
แค่ไก่ตัวเดียว...เราก็รักมันมาก...เหมือนมันเป็นหนึ่งในครอบครัว...
กลับบ้านทีต้องมาทักมัน..เล่นกับมัน...
แล้วก็เล่นกับแมวต่อ....จนเป็นนิสัย...
...................................
จนเมืออาทิตย์ที่แล้ว...มันเริ่มป่วย...
จากนั้นมันก็ไม่เล่นอีกเลย....
แต่มันก็ยังเดินมาที่ห้องกระผมทุกเช้า...
ขึ้นมาบนเตียงนอนข้างๆกระผม..ไม่ก็ท่านภรรยา...
........................................
กระผมยังหวังว่าอาการมันคงดีขึ้นหลังจากมันเริ่มกินได้...
ยังหวังว่า...หมอคงไม่พยายามพอ...ที่จะรักษามัน...
น่าจะมีวิธีอื่นๆ.....
อย่างน้อย...คอยดูแลมันให้...มากที่สุด...
น่าจะรักษามันให้หายได้.....
กระผมหวังว่า...ความรัก...จะช่วย...รักษามันให้ดีจนมาป่วนเหมือนเดิมได้....
.............................
แต่แล้วมันก็เป็นแค่ความหวัง......
สุดท้าย...จิโยะ...มันได้จากไปประมาณเกือบ..หกโมงเช้า...วันนี้
ท่านภรรยาวิ่งเข้ามาปลุกกระผม...บอกว่ามันชัก.....ดิ้น...
กระผมออกไปพยายามบีบนวดมัน...เป่าปากมัน....
สุดท้ายมันก็ ...นิ่งไป....
...........ไร้การเคลื่อนไหว......
มันไม่ขยับตัวอีกต่อไปแล้ว....
กระผมพยายามเขย่าตัวมัน.....อีกครั้ง....
มัน...ตายซะแล้ว....อย่างง่ายดาย....
กระผมแทบไม่อยากเชื่อ....ว่ามันตายแล้ว......
....................
กระผมพูดไม่ออก.......
ได้แต่บอกท่านภรรยาว่าหากล่องมาใส่มันไว้่ก่อน...
แล้วสายๆ...ค่อยฝังมัน.......
หลังจากเอามันใส่กล่อง.....กระผมก็นอนไม่หลับ...เลย....
เป็นครั้งแรก...ที่กระผม...รู้สึก..เศร้ากับการสูญเสีย...สัตว์เลี้ยง....
เนื่องจากตัวอื่นๆ...ส่วนใหญ่กระผมไม่ได้เป็นคนเลี้ยงมันมากนัก.....
และก็แทบไม่ได้อยู่ตอนที่มันจะตาย.........
...............................................
มีก็หมาของท่านภรรยากระผม...ที่ตายไปเมื่อสองปีก่อน.....
แต่กระผม...ก็ไม่ได้เลี้ยงมันมา....มาเจอก็ตอนมันแก่แล้ว.....
ก็เลยอาจจะผูกพันมันน้อยกว่า...จิโยะ....................
......................................................................
กระผมเปิดคอม...เปิดดูภาพและวิดีโอที่ถ่ายมันไว้....
มันเป็นไก่ที่แสนรู้มากๆ......
กระผมเคยเอาวิดีโอ..ของมันไปเปิด..ในงานฟุตเตทของท่านปุ่น....
ได้ยินเสียงคนหัวเราะ...กับการที่มันแอบไล่จิกแมว ...
....................มันน่าประหลาดใจที่ไก่..ตัวเล็กๆ...แค่ตัวเดียว....
มันให้ความสุข...กับเราได้ขนาดนี้......
...............................................
เที่ยง....
กระผมขุดหลุมข้างต้นเข็มที่มันชอบไปเล่น...
ฝังมันพร้อม..ไข่ที่มันไข่ออกมา...เจ็ดฟอง....
มันน่าจะฟักออกมาเป็นตัวได้นะ....กระผมคิด....
อย่างน้อย..ก็ยังมีเชื้อสายมันอยู่......
..................................................
.................................................
ความรู้สึกเศร้าเหลือเกิน....เข้ามาหาผม.....
กระผมพยายามคิดว่ามันเป็นแค่ไก่...ตัวนึง....
..............แต่จริงๆแล้ว......มันเป็นมากกว่านั้น...
มัน...เป็น.... ไก่พิเศษ....
ที่สร้างความสุขให้กับผู้คนได้.....
..............................................
ขอบคุณมากเจ้าจิโยะ...ที่ให้ความสุข...แก่...ครอบครัวกระผม....
ลาก่อน......................
พักให้สบายจิโยะ...
#1 By wesong on 2008-02-18 19:07