alienboonดาวดวงประหลาดของกระผม

หมู่บ้านเรือนทองนิเวศน์ ข้าไปเยือนครั้งแรก หลังจากที่พวกเอ็งเข้าไปนอนกันได้สักพัก แม้ข้าจะไม่ได้ฝังตัวอยู่ที่นี่แบบนานแรมเดือน แต่ก็นับได้ว่า เป็นช่วงๆๆๆอย่างต่อเนื่อง มีความทรงจำต่างๆมากมายถ้าให้บรรยายก็คงจะได้ หนังสือพอ๊อกเก็ตบุ๊กหนึ่งเล่ม เฮ้ย..ไอ้ไฮยีน่า เอ็งเรียกว่า ฮายีน่า เหรอวะ...โหยเรียกมาตั้งนาน ข้าก็นึกว่าเอ็งเรียกเหมือนข้า ฮ่า ฮ่า ที่แท้เราก็เรียกชื่อมันต่างกันตรง ไฮ กับ ฮา.......................................ข้าจำได้ว่าวันปีใหม่หลายปีแล้ว ข้ากับแฟนอยู่กรุงเทพฯ ไม่ได้ออกต่างจังหวัด ก็เลยขับรถเล่น ถนนโคตรโล่ง แล้วข้าก็ไปทำบุญแถวๆ หมู่บ้าน หลังจากนั้นข้าก็มาแวะ บ้านนี้ ยังได้ถ่ายรูปคู่กับ ไฮยี่น่าด้วยเลย ฮ่า ฮ๋า เวลามันผ่านไป ข้าว่าปีนี้มีอะไรเปลี่ยนแปลง ค่อนข้างชัดเจน เช่น เพื่อน พี่ จากไป เอ็งต้องปิดฉากบ้านหลังนี้ด้วยน้ำมือของเอ็ง .............บ้านหลังนี้ แรกเลยมีชื่อเรียกว่า "รังมดแดง" ไอ้รวกตั้งชื่อไช่ป่าววะ.....ต่อมามันก็มีชื่อว่า "อัตตาสถาน" เพราะมันเป็นที่ๆ เอื้ออาทร สำหรับเพื่อนๆ ใครตั้งชื่อนี้วะ เอ็งจำได้มะ บ้านนี้เคยมีใครอยู่บ้าง เอาเฉพาะเพื่อนๆเราที่เรียนมาด้วยกัน ก็มี ไอ้มัด ไอ้เด๋อ ไอ้โม่ ไอ้ออย ไอ้แจ้ ไอ้แต๊ก (เฉพาะกลางวัน) ไอ้อ๊อฟ ใครอีวะ.....เออ ข้าเอง ข้าขอบอกว่าต้องขอบคุณบ้านนี้ และเอ็ง ที่อุทิศบ้านให้เพื่อนๆได้ใช้ชีวิตอยู่ และวันนี้มันก็กลายเป็นตำนานสำหรับ พวกเรา .............จบ

รวงรังของเพื่อนมิตร
แม้จะแยกย้ายชีวิตกันไป
มิตรภาพกลับทำให้เราเชื่อมั่นว่าจะยังไม่ห่างเหินระหว่างกัน

อดีต
พูดแล้วก้อคิดถึงเนอะ

ดีจัง สมัยฉันเป็นนักศึกษาในมหาวิทยาลัยต่างจังหวัด
ฉันอยู่หอข้างนอกมหาวิทยาลัยกับเพื่อนเภสัช
อยู่กันมาตั้งแต่เปิดหอพักและไม่ย้ายไปไหนติดต่อกัน 4 ปีจนเรียนจบ
สมัยนั้นข้างมหาวิทยาลัยยังเป็นสวนยาง
ฉันเคยอ่านหนังสือไปจนตีสามแล้วเห็นแสงไปแวมๆกลางป่ายาง
เด็กในเมืองอย่างฉันวิ่งตาแหกไปฟ้องเพื่อนว่ามีผี
เพื่อนบอกไอ้โง่ เค้ากรีดยางกันย่ะ


ในหอหญิงมีเรื่องเล่ามากมาย
วันไหนใครอกหักเพื่อนเราก็จะมาจับกลุ่มกันสาปแช่งผู้ชายที่หักอกเพื่อน
อุ๊ย ไม่ใช่ จับกลุ่มกันปลอบใจ
บางวันก็เอาเสื้อผ้ามาลองแล้วดูกันเอง
...ราวแฟชั่นโชว์ในตอนตีสองตีสาม

ฉันมีเพื่อนผู้ชายที่ไปเช่าบ้านอยู่รวมกัน
บ้านเช่าชื่อ บ้านพักชายโฉด
สาเหตุที่ไม่สามารถอยู่หอพักได้เพราะพวกนั้นเลี้ยงไก่ชนเป็นอาชีพหลัก
เป็นนักศึกษาเภสัชเป็นอาชีพรอง
เวลานัดทำรายงานการทดลอง
ไม่ว่าใครมีเหตุผลอะไร ฉันสามารถแก้ไขได้เสมอ
เช่น

"มาไม่ได้นัดแฟนไว้"

"เดี๋ยวเราไปเคลียร์กับแฟนแกเอง"

"ต้องกลับบ้าน"

"เดี๋ยวเราโทรไปบอกแม่ให้"

"ต้องเอาไก่ไปชน"

"อืม" (คิดไม่ออกว่าจะทำยังไงดี)


ไว้เขียนถึงเรื่องของตัวเองในสมัยมหาวิทยาลัยบางดีกว่า

รังรักรังศวาส(เอ้ มันเขียนยังไง)ช่างมันเหอะ
โชคดีแค่ไหนแล้วที่เรายังจำความหลังได้...

อ่านแล้วก็คิดถึงบ้านที่เคยเช่าอยู่ที่บางแสนเหมือนกัน
จำได้ว่าเลิกเรียน..เพื่อนๆที่ไม่มีที่ไปก็จะมาสุมกันอยู่ที่บ้านลองของ
แล้วก็มาสลาฟกันแทบทุกวัน...555

ชอบสีบ้านมากๆเลยล่ะพี่ท่าน
แนวดี

อ่านแล้วอดีตย้อนมาให้เราได้เข้าไปกระโดดโลดเต้นอีกครั้ง

ถึงผมยังไม่จบมหาวิทยาลัย

แต่สักวัน

ภาพเหล่านี้คงเข้าอยู่ในใจผมอย่างที่พี่รู้สึก

รู้สึกดีและรู้สึกเศร้าไปพร้อมๆกัน

ทำไมน่ะ

แต่ผมเลือกที่จะรู้สึกดีกับสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้วดีกว่า

อย่างน้อย โลกนี้

ก็มีแต่ความสุข

อยู่คนเดียวง่า....แม่จ๋ามาเยี่ยมหนูที

เรื่องเพื่อนคุณสองคน ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ

อย่างน้อยคนเหล่านี้ก็ยังมีชีวิตอยู่ในความทรงจำของคนที่ยังอยู่

ในหมู่เพื่อนเรา ก็มีบ้านในตำนานแบบนี้อยู่หลังนึงเหมือนกันค่ะ
ไปค้างกันทีเป็นสิบๆ คน
สมัยนั้นถ้าใครไม่เคยไปเยือนบ้านที่ว่าจะถือว่าเชย และถูกข่ม ถูกรุมประณามหยามเหยียด "โด่ ยังไม่เคยไปบ้านไอ้เคเหรอวะ เชยโคตร"
ซึ่งจริงๆ แล้วไอ้เคนี่ก็ไม่ใช่เพื่อนในคณะด้วยนะ
เป็นเพื่อนของเพื่อนที่มาสิงสู่อยู่ในตึกจนถือได้ว่าเป็นสมาชิกรุ่นอีกหนึ่งคน

ตอนนั้นแซนดี้ถือได้ว่าเชยมาก
เพราะไม่เคยไปเลย ได้ไปตอนเรียนจบแล้วแค่ครั้งเดียว... แต่ยังระลึกถึงตำนานนั้นเสมอ

แด่คุณผู้มีส่วนในตำนานอีกหนึ่งบท

ที่แห่งนี้มีความทรงจำ

วันวานยังหวานอยู่คับท่าน

ง่า บ้าน.... ดูรกตามสไตร์ อาทดีแฮะ

เห็นรูป 2 อันที่2 มีรูปภาพใหญ่ๆ รูปนั้นสวยดีแฮะ วาดเองใช่มะคะ ^^

เอ่อ... พี่คะ...นอนๆอยู่ เคยมีอะไรถล่มลงมาปะคะ