alienboonดาวดวงประหลาดของกระผม

วันนี้กระผมอยู่บ้านทำการแก้งานให้เรียบร้อย........น่าเบื่อจริงๆ

แต่เพื่อการดำรงชีวิตอยู่ต้องทำ...............................................

กะว่าจะอัพบร็อกด้วยเรื่องที่สดใส...ว่าจะเอางานลูกทุ่งที่ทำมาลงซะหน่อย

14:32 น. .......โทรศัพท์ดังอีกครั้ง........จากเพื่อนสนิท................................

เรื่องซ้ำเดิมกับอาทิตย์ที่แล้ว........"พี่วุฒิ...ตายแล้วว่ะ"..............................

13:05 น. ........ฝนกระหน่ำอีกครั้ง.............หลังจากเว้นช่วงมาเกือบอาทิตย์

เมื่ออาทิตย์ที่แล้วหลังจากงานศพเพื่อนกระผม.....ได้เจอรุ่นพี่หลายคน....

กระผมจึงถามถึงอาการพี่วุฒิ...ว่าจะไปเยี่ยมแกซะหน่อย..........

วางแผนกับเพื่อนๆว่าจะไปกันอาทิตย์นี้...........

แต่วันนี้....ก็ต้องมารับข่าวแบบเดิมอีกครั้ง..............

ช่วงเวลาไม่ถึงสิบวัน....กระผมได้รับข่าวการสูญเสีย...ถึงสองครั้ง......

จริงๆก็รู้อยู่ว่า......ไม่นานแกไปแน่ๆ.....แต่ก็.........บอกไม่ถูก.......

ทั้งสองคนอาจจะไม่ใช่เพื่อนสนิทของกระผม............

แต่ก็เคยได้ผ่านช่วงเวลาต่างๆมาด้วยกัน.......แม้หลังจากเรียนจบแล้วจะไม่ค่อยได้เจอกันก็ตาม

แต่ภาพต่างๆในอดีต....ต่างแล่นกลับเข้ามาหากระผม....ความทรงจำที่ขาดตอน....

กลับถูกนำมาประติดประต่อใหม่........

กลับไปประมาณสิบเจ็ดปี....กระผมเรียนจบม.ปลาย...สอบเอนฯไม่ติดต้องไปเรียนวิทยาลัยครูอยู่ปีนึง.......

ต้นปี...กระผมทิ้ง....วิทยาลัยครู....มาหัดเขียนรูปอย่างบ้าคลั่งกับรุ่นพี่คนนึง....ที่ศิลปากร.....

ช่วยทำงานทุกอย่าง.......จนได้มาเจอเด็กสาวคนนึงที่เต็มไปด้วยพรสวรรค์.......

งานของเธอ....โดดเด่น...จนรุ่นพี่คิดว่า...เธอสอบติดแน่ๆ.......

ภาพเด็กสาวกวนๆใส่ชุดนักเรียนม.ปลาย.....ยังติดตากระผมเสมอมา...........

ในรุ่น...กระผมเป็นคนแรกที่ได้เจอเธอ......เป็นเพื่อนกับเธอก่อนคนอื่นๆ......

ผ่านไปสามปี.....กระผมได้เข้าก๊วน...เมากับเพื่อนกลุ่มหนึ่ง....มีรุ่นพี่...ท่าทางกวนๆ

ผอมๆ....หล่อ....นิสัยดี....แต่ชอบเมาด้วยกัน.....

หลายครั้งที่...พยายามคิดสูตรในการเมาอย่างหลุดโลก.......

หลายครั้งที่...พวกเราเมาแล้ว...แป็ก...หลับคาที่.......

ช่วงนั้นไม่เคยได้คิดอะไร....ขอให้หลุดไปอยู่ในโลก...แห่งความฝัน.......

หลังจากเรียนจบ....ต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันไป.....เป็นผู้ใหญ่ขึ้น.....

เลิกที่จะเมาแบบเดิม.......แต่อาจเป็นเพราะช่วงนั้นเราใช้ชีวิตสุดขีด......เกินไป.....

โรคร้ายก็เข้ามาหา...แต่ละคน......

กระผม.....เป็นธัยรอยด์เป็นพิษ....จึงลดกิจกรรมเสี่ยงต่างๆ....ที่จะให้อาการกำเริบ.....

เวลาผ่านไป.....ได้ข่าวว่าพี่ที่เคยเมาหัวทิ่มมาด้วยกัน...เป็นมะเร็งที่ตับ....

อยู่ได้อีกไม่นาน.........จนวันนี้........พี่วุฒิได้จากไปอีกคน.....

ภาพเสียงหัวเราะในกลุ่มที่เมาได้ที่...ภาพชายหนุ่มที่สุภาพแต่กวนๆ....เมาหัวเราะกัน...

ตอนนี้...คงเหลือไว้ในความทรงจำ...ของเพื่อนๆและรุ่นน้อง......

20:12 น. .........เริ่มจะไม่ชอบฝนซะแล้ว....

20:13 น. .........เวลาค่อยๆเดินต่อไป....ไม่ยอมแม้แต่จะหยุดพัก.........

..........................................................................................................

ขออุทิศ....entryนี้ แก่....พี่วุฒิ.....หรือพี่ซีดของน้องๆ...........

กระผมยังจำ....ภาพที่ใช้ชีวิตในช่วงเวลานั้นได้เสมอ....

โชคดีขอรับ........ท่าน...............................................

ต้องขอโทษทุกท่านที่ช่วงนี้กลายเป็นการระลึกถึงคนที่จากไป.....

เพียงแต่ไม่อยากให้พวกเค้าเลือนหายไป...............

edit @ 2006/09/06 20:19:56