alienboonดาวดวงประหลาดของกระผม

เมื่อคืนวาน 19:30 น. สายฝนเริ่มโปรย...ลงมาอีกครั้งแถวๆบ้านกระผม

ตอนแรกรู้สึกดีใจมาที่หลังจากอบอ้าวมาหลายวัน....

กระผมชอบบรรยากาศของสายฝนเหลือเกิน.......แต่ตอนนี้สายฝนเหมือนท้องฟ้าร่ำไห้

21:30 น. โทรศัพท์จากเพื่อนสนิท...ดังตอนแรกคิดว่ามันคงโทรมาปรึกษาเรื่องงาน

...........................................................................แต่ไม่ใช่.........................................

เพื่อนในรุ่นที่เรียนด้วยกันมา....คนหนึ่ง...เสียชีวิต......................................................

สาเหตุมาจากการฆ่าตัวตาย.....................................................................................

................................ไม่เข้าใจ......ชีวิตคน....ในบางครั้ง...........................................

อะไรเป็นสาเหตุ.....การฆ่าตัวตายถึงสองครั้งของเธอ....ด้วยวิธีแบบเดิม....

ครั้งแรกที่เธอทำนั้นไม่สำเร็จ.................................................................................

แต่ครั้งนี้.....เธอทำได้แล้ว......หรือจริงๆเป็นหนทางที่เธอค้นพบ...........................

ที่พวกเราไม่อาจเข้าใจ..........เธออาจค้นพบเงาของเธอที่อยู่อีกโลกหนึ่ง...........

เมื่อประตูเปิดครั้งหนึ่งแล้ว........ไม่สามารถที่จะเปิดมันได้ซ้ำสองในชีวิตของคนๆนึง

เธอจึงต้องเลือกทางเดินที่ต้องก้าวข้ามไป....พบกับเงาที่ขาดหายไปของเธอ

รักษาบาดแผลให้กันหลังจากพลัดพลากกันมานาน....เหลือเกิน................

เมื่อประตูปิดลง......เธอก็ไม่สามารถที่จะกลับมาที่นี่ได้แล้ว............................

เสียงที่คุ้นเคย....ภาพที่ชินตา....กลิ่นที่เคยสัมผัสกับจมูก.....รสชาดที่เคยหลงไหล

ทุกสิ่งล้วนค่อยๆจาง.........จากเธอไป..................................................................

โลกที่เธออยู่ตอนนี้ไม่รู้เป็นยังไง.......ได้แต่หวังว่าสำหรับเธอแล้ว

มันคงไม่มืดมิด....เหมือนที่นี่

หวังว่ามันคงมีแสงนำทางให้เธอได้เดินก้าวต่อ......อย่างมั่นใจ........................

ไปพร้อมกับเงาของเธอ....................................................................................

อย่างน้อยในโลกใบนี้เธอก็ได้เดินทางมาได้ครึ่งทางแล้ว.................................

ตอนนี้เธอคงล้ำหน้า...พวกเราไปก่อน......ในอีกโลกหนึ่ง...................................

.............ลาก่อน.............อย่างน้อยพวกเราก็เคยใช้ชีวิตร่วมกันในช่วงเวลาหนึ่ง.......

1:13 น. ของอีกคืน....กระผมรู้สึกมึนคิดอะไรไม่ออก......................................

.................................................................................................................................

ขออุทิศ Entry นี้แก่....วิไลพร บุญทา......เพื่อนที่เลือกที่จะตามเงาตัวเองไปอีกโลก

edit @ 2006/08/31 00:58:36