alienboonดาวดวงประหลาดของกระผม

เอนทรีนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากเอนทรีของท่านโลเลชื่อว่า ตัวตน

http://lolay.exteen.com/20060714/tua-thon

เมื่อเดือนเมษายนที่ผ่านมากระผมได้รับงานชิ้นนึงเป็นเพลงอินดี้ของนักร้องใหม่

ที่มีชื่อว่า บีม เป็นหญิงสาวเสียงห้าว ฟังครั้งแรกคิดว่าเป็นผู้ชาย

โจทย์ตอนแรกนั้นเค้าอยากให้มี graphic motion ให้ดูทันสมัย

เพราะคิดว่าม้นทำงานได้เร็วกว่า ไม่ต้องเตรียมงานถ่ายทำมาก แค่ถ่ายกับฉากคีย์บลู

กระผมก็บอกเค้าไปว่า จริงๆแล้วงานgraphicนั้นใช้เวลานานกว่ามาก

ไม่ใช่แค่ถ่ายกับคีย์แล้วจบ ไอ้ตอนใส่พื้นหลังซิ...........ยาก

แต่กระผมก็รับมาเพราะจริงๆแล้วเป็นงานถนัดของกระผม

วันเวลาผ่านไปสองสามวัน....กระผมว่าจะทำงานคล้ายๆของ coldplay

หาตัวอย่างเตรียมไปขายงาน...นั่งรถไฟฟ้าใต้ดินไป...ตอนนั่งอยู่ในรถไฟฟ้ากระผม

หยิบเพลงมาฟังอีกรอบเพื่อความมั่นใจในความคิด........................

.......................................................................................................

ไม่น่าใช่....ผมมีไอเดียใหม่...ทำเป็นหนังเรื่องดีกว่า.......................

เมื่อไปถึงผมก็จัดแจงขายเรื่องใหม่....พี่ที่จ้างกระผมก็งง....

เพราะไอ้เพื่อนกระผมที่แนะนำมา...มันบอกว่า...ผมเก่งงานgraphic motion

แล้วดันมาขายงานเรื่อง...แถมยังเป็นแนวเด็กใสๆ แอบชอบเพื่อน

เอาละซิ...ดันให้มันทำซะแล้ว...เวลาก็ไม่พอจะหาคนใหม่ซะด้วย

ก็ได้แต่อย่างน้อยใส่graphic motion มาให้หน่อยก็แล้วกัน..........

.................................เสร็จกระผม..............................................

จริงๆอยากจะบอกคนจ้างว่า...กระผมเก่งงานgraphic motion ก็จริง

แต่ก็ชอบทำงานเล่าเรื่องนะครับ....ไม่ใช่ทำไม่ได้...อาชีพกระผมคือกำกับงานนะครับ

แต่แล้วในที่สุดก็ไม่มีใครให้ผมเล่าเรื่อง...งานนี้ผมก็เลยมัดมือชก...ฮ้า...ฮ้า

เมื่อกระผมคิดเรื่องได้ก็เตรียมการถ่ายทำคนเดียวเพราะงานอินดี้คือเงินน้อยมาก

ไปติดต่อโรงเรียนนึงที่กระผมอยากถ่ายที่นั่นมากแต่ไม่เคยได้ถ่ายซะที

คราวนี้ก็อีกครั้ง...ไม่ว่าง...ซวยจริงๆ...เวลาแทบไม่มีให้หาที่ไหนเพิ่ม...

ผู้จัดการกองถ่ายก็ไม่มีให้สั่ง....ทำไงดีว่ะเนี่ย.....

ชั่วเวลาวูบเดียว...เหมือนมีเสียง....โรงเรียนเก่าของท่านไง...ตอนม.ต้นไง

ยี่สิบปีทีเดียวที่กระผมไม่เคยได้กลับไปที่นั่นอีกเลยหลังจากจบมา

ไม่เคยได้ก้าวเข้าไปแม้แต่ครั้งเดียว...เคยแต่ขับรถผ่านแล้วมอง....

ในที่สุด...กระผมก็ได้กลับมา...คลื่นแห่งความทรงจำไหลผ่านตัวผม...อย่างเชื่องช้า

สมัยกระผมเรียนนั้นต้องนั่งรถเมล์มาลงที่สถานีรถไฟคลองตัน

จากนั้นต้องเดินผ่านแนวรางรางรถไฟผ่านสะพานที่ทำจากลังไม้ฉำฉา

ตอนเช้าๆหมอกจะลงเห็นโรงเรียนจางๆอยู่ไกลๆ ปรกติกระผมจะมาสายประจำ

แต่พอเข้าม.ต้น กระผมรีบตื่นเช้ามาคอยเด็กหญิงที่กระผมแอบชอบ

เมื่อเธอมาถึง...กระผมก็จะเดินตามหลังไป...ได้แต่แอบมองเธอจากด้านหลัง

แทบไม่เคยได้พูดกับเธอเลยจนเรียนจบ...

ตอนที่อยู่ในโรงเรียนเวลาเดินผ่านเธอ...หัวใจแทบระเบิด...เหงื่อแตก....

เพื่อนๆรู้เข้า...ต่างก็พากันล้อ...บางทีก็เรียกชื่อเธอแทนชื่อกระผม

เมื่อถึงวันวาเลนไทน์....ใครชอบใครก็เอาดอกไม้ไปให้

กระผมก็เหมือนกัน...ให้แล้วก็หนี...ไม่เคยได้คุยกับเธอเลยซักครั้ง

หัดเล่นกีต้าร์...ก็ร้องเพลงเป็นชื่อเธอ...

แม้กระทั่ง...วันสุดท้าย...เอาสมุด...friendship...ให้เธอเขียน...กระผมยังพูดกับเธอแค่

" ช่วยเขียนให้หน่อย"

มันเป็นความรักในวัยเด็กที่ไหลผ่านตัวกระผม...เมื่อก้าวเข้ามาที่โรงเรียนเก่า

ที่นี่เหมือนถูกหยุดเวลาไว้...มีตึกใหม่ถูกสร้าง...แต่ส่วนอื่นๆก็ใกล้เคียงเดิม

แทบไม่มีอะไรเปลี่ยน....

กระผมได้นั่งคุยกับอาจารย์ที่เคยสอนกระผมมา...ผ่านไปยี่สิบปี

ท่านยังจำพวกกระผมได้...เหลือเชื่อ...ท่านเก็บสมุดรายชื่อของทุกรุ่นไว้

น้ำตาซึมทีเดียว.....

กลับมาความคิดในงานกระผมเลื่อนไหล...ออกจากตัว

กระผมอยากเล่าความรู้สึกในวัยเด็ก...ที่เป็นความทรงจำ...

ถ่ายทอดออกมา...เป็นงานชิ้นนี้

ไปหลอกท่านแป้งให้ช่วยเขียนภาพประกอบให้

ไปหลอกท่านบรีสตากล้องหนัง"เพื่อนสนิท"มาช่วยถ่าย

ไปหลอกภรรยากระผมให้ช่วยหาตัวแสดง

ไปหลอกยืมเสื้อผ้าจากท่านPOP

ฯลฯ........ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนขอรับ

edit @ 2006/07/14 14:28:40

edit @ 23 Dec 2009 21:07:47 by alienboon

edit @ 23 Dec 2009 21:10:09 by alienboon

edit @ 23 Dec 2009 21:11:06 by alienboon