alienboonดาวดวงประหลาดของกระผม

ตอนนี้blogนี้เริ่มเขียนแต่เรื่องที่ผ่านมาประจำวัน จะกลายเป็นไดอารี่ซะแล้ว

ว่าจะเป็นblogที่พาไปดูงานศิลปะซะหน่อย พอดีช่วงนี้ว่างเว้นงานศิลปะ

กลัวที่นี่ร้างซะก่อนจึงต้องหาเรื่องมาเล่าแก้ขัดไปก่อน

เรื่องวันนี้มีอยู่ว่า ช่วงเวลาที่ผ่านมาหนึ่งปีหลังจากอุชชี่หมาที่บ้านกระผมตายไป

อาณาจักรที่บ้านกระผมก็ถูกแย่งชิงและโดนยึดครองโดยบรรดาแมวทั้งหลาย

ในที่สุดบ้านของกระผมก็ต้องขึ้นอยู่กับ ไอ้บากผู้มีอิทธิพลสูงสุดในหมู่แมว

แต่ก็มีแมวที่รอดพ้นกรงเล็บไอ้บากมาอาศัยอยู่ภายในบ้านได้ก็คือเจ้าน้ำตาล

หรือชื่อที่กระผมเรียกมันแรกๆว่า ไอ้โชว์อึ เนื่องจากตอนตัดสินใจว่าจะเลี้ยงไว้

กระผมทำการทดสอบโดยนำกระบะมาวางไว้ในบ้าน ถ้าตัวไหนสามารถอึในถาดได้

ก็จะเลี้ยงไว้ในบ้าน เอาถาดมาวางปุ๊ป เจ้าน้ำตาลก็โชว์ความสามารถให้ดูทั้งวัน

มันจึงผ่านการคัดเลือกตัวมาได้ และได้อาศัยอยู่ในบ้าน

ส่วนนอกบ้านนั้นเป็นดินแดนโหดเนื่องจากไอ้บากยึดครองและไล่แมวตัวผู้ทุกตัว

ในตอนนั้นน้ำตาลยังไม่สามารถต่อกรใดๆกับไอ้บาก

ยามต้องประจันหน้าเจ้าน้ำตาลกลัวจนฉี่แทบเล็ด

ไอ้บากจึงได้ครองใจสาวงามประจำบ้านนามว่า สมร ผู้มีลูกติดมาหนึ่งตัว

ยามไอ้บากไปไหนย่อมมีสมรตามติดไปทุกที่ เป็นคู่ที่รักกันมากๆ

จนทั้งคู่ได้ให้กำเนิดลูกแมวสองตัวมีตัวเมียตัวนึง

ตัวนั้นกระผมตั้งชื่อมันว่าเผือกตอนหลังเจ้าน้ำตาลไปขั้วมาเป็นแฟนซะ

ผ่านไปซักพักเจ้าน้ำตาลเริ่มกล้าแข็ง ท้าทายอิทธิพลของไอ้บาก

แต่ก็ยังสู้ไอ้บากไม่ไหวอยู่ดีเพราะความเก๋าของไอ้บาก

สำหรับตัวอื่นๆนั้นเจ้าน้ำตาลไม่เคยยอมแพ้ จนมันพกแผลกลับบ้านมาประจำ

จนเมื่อไม่นานผมตัดสินใจพา น้ำตาล สมร และเผือก ไปทำหมัน

เพื่อที่จะลดเหตุการณ์ ปะทะกันเพื่อแย่งสาวงาม

วันที่กระผมพานังสมรออกมาจากบ้านไอ้บากมันมองเหมือนว่าจะถาม

"เฮ้ย...ท่านจะเอาภรรยาข้าไปไหน"

กระผมก็พยายามสื่อสารกับมันว่าแค่อาทิตย์เดียวเท่านั้นพวกเจ้าก็จะได้เจอกัน

อาณาจักรแถวนี้จะได้สงบลงซะที ไอ้บากมองเหมือนไม่เข้าใจ

หลังจากนั้นสองสามวันไอ้บากก็พยายามตามหาคู่รักของมัน

มันร้องเรียกอยู่แถวๆบ้านก็ไม่เจอ กระผมก็พยายามบอกมันว่าไม่กี่วันเท่านั้น

แม้กระทั้งวันแรกๆที่น้ำตาลกลับมามันก็แทบคลั่งตามหา สมรและไอ้เผือก ไปทั้วบ้าน

(น้ำตาลกลับมาก่อนเนื่องจากตัวผู้ใช้เวลาแค่วันเดียว แต่ตัวเมียใช้เวลาพักฟื้นอาทิตย์นึงเต็มๆ)

ผ่านไปเกือบอาทิตย์ได้เวลาพาสมร กับเผือกกลับบ้าน

แต่ไอ้บากกลับหายไปไม่ได้แวะเวียนมาอีกเลย ไม่รู้ว่ามันไปตามหาสมรถึงที่ไหน

หรือมันตัดใจแล้วทิ้งความหลังที่นี่ออกเดินทางไปแสวงหาคู่แท้ของมันใหม่

จริงๆแล้วแรกๆผมก็ไม่ค่อยชอบไอ้บากเท่าไหร่เพราะเผลอทีไรมันชอบงับเท้าเล่นซะงั้น

แรงซะด้วย แต่พอไอ้บากหายไปก็รู้สึกเหงาๆ ปกติดึกๆมันก็จะแวะมานอน

แล้วร้องขออาหารด้วยเสียงแหบๆใหญ่ๆ แต่พยายามจะอ้อนคน

กระผมยังคิดตลอดว่าไอ้แมวตัวนี้เสียงมันประหลาดจริงๆ

พอถึงเวลานี้เมื่อผมกลับบ้านก็พยายามมองหามันอยู่เสมอ เผื่อว่ามันจะกลับมา

นังสมรก็มองหาด้วยความเศร้าสร้อย

ได้แต่หวังว่ามันคงโชคดีไม่เจอกับคนที่ใจร้ายกับมัน

กระผมจึงนำเรื่องไอ้บากมาเขียนไว้เพื่อที่จะนึกถึงมัน

เป็นอนุสรณ์แก่มันผู้ครองอาณาจักรแห่งนี้ตัวแรก

ตอนนี้เจ้าน้ำตาลก็สามารถเดินผ่านเข้าออกสะดวกสบาย

กลายเป็นขาใหญ่ตัวใหม่ประจำบ้านแทน