alienboonดาวดวงประหลาดของกระผม

เกือบทุกวันผมนั่งรถไฟฟ้าไปทำงานที่สยาม บางครั้งก็ดูน่าเบื่อ

แต่ช่วงเวลาสองเดือนที่ผ่านมาความรู้สึกในการนั่งรถไฟฟ้าของผมเปลี่ยนไป

คาฟกา วิฬาร์ นาคาตะ คือเครื่องมือที่เปลี่ยนการเดินทางของผม

ทุกวันที่อยู่บนรถไฟฟ้า การเดินทางของผมเริ่มขึ้น ไม่รู้จุดหมาย

ทุกครั้งที่สายตาของผมเคลื่อนไล่ตามตัวอักษรที่ผ่านการแปลมา

เสียงรอบข้างเริ่มไกลขึ้น ผมกลับย้อนคืนสู่วัยเด็กของตัวเอง

บางครั้งผมกลับไปวันที่ทะเลาะกับพ่อแล้วเดินออกจากบ้านมาเมื่ออายุสิบเจ็ด

ผมไม่เคยกลับบ้านอีกเลยตลอดหนึ่งปี

บางครั้งผมกลับไปวันที่ผมเดินทางหายไปจากหญิงสาวที่ผมรักเธอมากเหลือเกิน

เหมือนจะเดินตามหาครึ่งหนึ่งของเธอที่สามารถรักผมได้

บางครั้งผมกลับไปห้องเล็กๆที่มืดและมีแต่เสียงเสียดสีกันของแถบบันทึกข้อมูล

ผมอยู่ที่นั่นเพื่อไล่ตามความฝันของตัวเอง

บางครั้งผมกลับไปปีที่เกิดน้ำท่วมใหญ่ในกรุงเทพ ภาพผมยืนอยู่กลางโรงเรียน

ที่หยุดการเรียนการสอน สองเท้าของผมจมลึกลงไปในน้ำ

ปีนั้นผมสูญเสียเพื่อนไปคนนึง

ทุกครั้งของการเดินทางมาหยุดลงเมื่อรถไฟฟ้าตีโค้งเพื่อที่จะจอดที่สถานีสยาม

เสียงของรถไฟฟ้าอีกขบวนดังสะท้อนเข้ามา ดึงผมกลับสู่โลกปัจจุบัน

ผมชอบที่จะมองรถอีกขบวนแล้วนึกไปว่าจะมีตัวผมอีกคนมั้ยที่กำลังเดินทาง

เพื่อที่จะตามหาสิ่งที่สูญหายไปในอดีต

ผมเคยจมอยู่กับความโศกเศร้าแต่ในที่สุดก็เรียนรู้ที่จะชื่นชมมัน

เพราะถ้าไม่ได้ผ่านมันมา ผมคงไม่สามารถที่จะรู้ได้ว่าความสุขนั้นดีแค่ไหน

หนังสือของมุราคามิทำให้ผมได้ย้อนกลับไปมองดูสิ่งที่ผ่านมา อีกครั้ง

ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดที่นึกถึงมันแต่กลับรู้สึกดีที่ได้ผ่านเรื่องราวต่างๆมา

ทุกอย่างหล่อหลอมให้ผมเป็นเหมือนทุกวันนี้

เมื่อจบบทสุดท้ายผมรู้สึกใจหาย เหมือนบันทึกสิ้นสุดลง

ทุกอย่างข้างหน้าล้วนคาดเดาไม่ได้เหมือนเดิม

เฮ้อ...เมื่อไหร่คุณนพดล เวชสวัสดิ์ จะแปลเล่มใหม่ของมุราคามิออกมาให้อ่านนะ

สนใจเข้าสู่โลกอันแปลกประหลาดลองไปดูบทความที่

http://www.onopen.com/2006/02/588

หรือลิงค์ข้างๆก็ตามหาได้

edit @ 2006/07/01 18:28:45